Ένα ειλικρινές χαμόγελο

Καιρό είχα να σε θυμηθώ τόσο έντονα, αιτία ήταν ένα παιδικό χαμόγελο σήμερα στο τραμ. Ένα υπέροχο πλασματάκι δίπλα μου χαμογέλασε και ένοιωσα τόσο όμορφα, την ίδια στιγμή σκέφτηκα ότι κατάντησα αιώνιος ταξιδιώτης και η σκέψη αυτή θαρρείς πως ήρθε για να μου κλέψει αυτή τη χαρούμενη στιγμή που συνέλαβα τον εαυτό μου να έχει ένα ειλικρινές χαμόγελο.

Δεν πάει καιρός που άλλαξα συντεταγμένες στο χάρτη, δεν πάει καιρός που άλλαξα ρότα και να με πάλι, για άλλη μια φορά μετακινήθηκα σε άλλο τόπο, άλλαξα στόχο ξανά. Νομίζω ότι μετακινούμε όταν ένα μέρος πλημμυρίζει από την εικόνα σου, όταν ένα μέρος ξεγυμνώνεται και φαίνεται ξεκάθαρα ότι είχα άλλα όνειρα, πιο απλά, πιο καθημερινά. Ναι, δεν θα είχα κάνει τίποτα απ' ότι έχω κάνει μέχρι σήμερα αν δεν είχες πάρει αυτή την απόφαση τότε. Ε και; Τι νόημα έχει όταν δεν μπορώ να σε βλέπω να χαμογελάς;

Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω τη στιγμή που αποθηκεύτηκε σε αυτή τη φωτογραφία που μόνο εσύ έχεις, ή νομίζω ότι έχεις τουλάχιστον. Ακούω τη θάλασσα στο βάθος, μυρίζω τον αέρα και θυμάμαι την αίσθηση που αφήνει ένα ειλικρινές χαμόγελο.

Ο αετός

Θα διαβάσετε μια ιστορία που άκουσα από μια κοπέλα (την οποία δεν ξέρω προσωπικά), μου άρεσε και γιαυτό θα τη μοιραστώ μαζί σας. Η κοπέλα αυτή, ας πούμε ότι λέγεται Γεωργία, ισχυρίζεται ότι η ιστορία αυτή είναι πραγματικό γεγονός που συμβαίνει στη φύση. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, όμως ακούγεται ενδιαφέρον και δημιουργεί μια αίσθηση αισιοδοξίας και δύναμης.

Ο αετός είναι ένα πουλί που η διάρκεια της ζωής του είναι 30 με 35 χρόνια. Όμως, ο αετός έχει την δυνατότητα να ζήσει άλλα τόσα χρόνια αν αυτός το επιλέξει. Πώς το κάνει αυτό; Αρχικά πρέπει να πάρει την απόφαση ότι θέλει και ότι αξίζει να επιμηκύνει τη ζωή του. Δεν είναι μια εύκολη απόφαση, καθώς η διαδικασία που ακολουθεί είναι πολύ επίπονη και γιαυτό το λόγο είναι ελάχιστοι οι αετοί που επιλέγουν να το κάνουν.

Ανεβαίνει σε ένα βουνό πολύ ψηλά και κάθεται τρεις μήνες. Στο διάστημα αυτό που έχει αυτοεξοριστεί αφαιρεί τα πούπουλα του μόνος του μέχρι να τα βγάλει όλα. Όταν μείνει πλέον γυμνός βρίσκει το κουράγιο να καταστρέψει το ράμφος του. Μένει μόνος του, χωρίς περηφάνια, χωρίς κανένα όπλο, ανήμπορος και τότε η μητέρα φύση του χαρίζει νέα πούπουλα και ράμφος, σιγά σιγά ανακάμπτει και όταν πλέον είναι έτοιμος ξεκινάει από την αρχή τη ζωή του.

Γεωργία δεν ξέρω αν αυτό όντως συμβαίνει στη φύση, συμβαίνει όμως στους ανθρώπους. Έχεις τη δυνατότητα είτε να πονέσεις και να παιδευτείς, είτε να εγκαταλείψεις τον αγώνα για ζωή. Κανένας δεν θα σε κρίνει αν παραιτηθείς διότι αυτό περιμένουν να κάνεις όλοι. Αν όμως πονέσεις, ταλαιπωρηθείς και ξανακερδίσεις τη ζωή σου, τότε ίσως δώσεις κουράγιο και θέληση σε κάποιον άλλο συνάνθρωπό σου να κάνει κι αυτός το ίδιο.

Μόνο ντροπή

Πληγώθηκα αυτές τις μέρες κοιτώντας μέσα από ένα παράθυρο 5 x 5 εκατοστά στον υπολογιστή μου να χτυπάνε τη μάνα και τον πατέρα μου.

Πληγώθηκα που είδα τους φίλους μου να πνίγονται μέσα στον λευκό "καπνό της δημοκρατίας". Πληγώθηκα που διαπίστωσα ότι η αξιοπρέπεια και η ελευθερία είναι αγαθά που διαπραγματεύονται σε ένα διαστρεβλωμένο χρηματιστήριο αξιών.

Πληγώθηκα όμως περισσότερο όταν διαπίστωσα ότι το κόστος τους είναι μερικές εκατοντάδες ευρώ το μήνα. Για κάθε μετοχή δε που πουλάς; Δίνεται ως μέρισμα το κράνος και η στολή.

Στεναχωρήθηκα που δεν ήμουν μαζί με τους αγανακτησμενοφόρους σε αυτή τη μικρή γωνία του πλανήτη που κάποιοι επέλεξαν να παίξουν το πιο αιματηρό παιχνίδι βαρβαρότητας.

Θα ήθελα, μάλλον έπρεπε, να ήμουν κι εγώ εκεί.

Να παλέψω για όσους δεν θέλουν και δεν πρέπει να ακολουθήσουν το δικό μου δρόμο, το δρόμο της ξενιτιάς.

Λιποτάκτησα και οφείλω να ζητήσω συγνώμη που αρκέστηκα σε μερικά δάκρυα.

Δάκρυα για να ξεπλύνω την ντροπή που ένοιωσα όταν κατάλαβα ότι καταντήσαμε άνθρωποι!