Αμπελοφιλοσοφίες

Καλημέρα.


Θα μοιραστώ την αϋπνία μου, σε αυτή την μουντή και μονόχρωμη πόλη που επέλεξα να ζήσω, με μερικές σταγόνες "φιλοσοφίας". Αυτή τη στιγμή, το παράθυρο μου παίζει με τις σταγόνες της βροχής. Απόψε πάλι δακρύζει ο ουρανός σ' αυτό τον τόπο που επέλεξα να θάψω τα όνειρα μου, μακριά από την "πατρίδα" και τα πρόσωπα που αγαπώ.


Θυμάμαι...ήμουν πίσω από ένα θρανίο και ονειρευόμουν τη ζωή μου, πολλά από τα όνειρα τα έκανα πραγματικότητα νόμιζα!
Ξαφνικά, βρέθηκα μπροστά από το θρανίο και μάθαινα τους μαθητές μου να ονειρεύονται... όλοι μαζί για πάντα παιδιά! Δεν πέρασαν τόσα χρόνια άλλωστε από τότε που ήμουν κι εγώ παιδί.


Μετά άρχισε ο πανικός, τα κανάλια δηλητηρίαζαν την καθημερινότητα μας, ήρθαν σωτήρες να ισοπεδώσουν τα πάντα. Παράτησα τη ζωή και τα όνειρα μου (καλά καλά εγώ είχαι και άλλο λόγο που την κοπάνησα), μεγάλωσα απότομα, πάτησα τα 30 και νιώθω ότι γέρασα, πριν λίγους μήνες το ρολόι είχε κάνει στάση στα 18...τώρα πήδηξε τα 60. Γιατί δεν χαμογελάω ποια; Γιατί δεν ερωτεύομαι; Γιατί έπαψα να κυνηγάω το αύριο; Γιατί τα καταθέτω όλα αυτά σε σένα blog μου;


Δεν έχω ιδέα!


Ξέρω όμως, αισθάνομαι μάλλον, ότι θα τελειώσει αυτός ο εφιάλτης, ότι θα ξαναβρώ το χαμόγελο μου, δεν θα χρειάζεται πια να υποκρίνομαι στα τηλέφωνα ότι είμαι καλά. Θα είμαι καλά μόνο αν είσαι κι εσύ, κι εκείνος δίπλα σου, και αυτός πιο πίσω και όλοι σου οι γνωστοί σου και οι γνωστοί τους....

Εύχομαι ο χειμώνας να γίνει καλοκαίρι, όχι στα θερμόμετρα αλλά στις καρδιές μας.

Καλή χρονιά! Χρόνια πολλά στους Γιάννηδες, στις Γιάννες, στα Γιάννενα; 

Ιστορίες γι' αγρύπνους!

Μετά από εκείνη τη μέρα δεν σε είχα ξαναδεί, μόνο στο μυαλό μου σε φέρνω κάθε τόσο, συγχώρεσε με για τα πάνω κάτω κιόλας, δεν φταίω εγώ, είναι που ακόμα σε αγαπάω. Συζητάγαμε λοιπόν με κάτι παιδιά στο γραφείο για ένα Αυστριακό που έκανε μήνυση στο FaceBook γιατί ζήτησε να του στείλουν σε ένα CD ό,τι υλικό έχουν στην κατοχή τους που τον αφορά. Βλέπετε, η νομοθεσία στην Ευρώπη θεωρεί τα προσωπικά δεδομένα σημαντικά και μας επιτρέπει να το κάνουμε αυτό. Στο CD βρήκε τα πάντα, αναρτήσεις φωτογραφίες, μηνύματα, σχόλια, ακόμα και αυτά που είχε σβήσει.

Είχα κι εγώ FaceBook παλιά όμως το έκλεισα όταν σταματήσαμε να μιλάμε. Δεν έκλεισα μόνο το Facebook, διέγραψα ότι φωτογραφία είχα και δεν είχα λες και αυτό θα το έκανε ευκολότερο. Τρία χρόνια μετά και ακόμα σε σκέφτομαι, τι κατάλαβες που τα διέγραψες όλα μαλάκα; Το κακό είναι ότι μαζί με εσένα πέταξα και όλη μου τη ζωή, φωτογραφίες από όταν ήμουν ένα μέτρο όλος κι όλος εξαφανίστηκαν, δεν είχα βλέπεις καν την υπομονή να τις ξεχωρίσω.

Εκείνη τη μέρα γύρισα στο σπίτι και κάτι με έτρωγε, προσπάθησα να κάνω ότι ο Αυστριακός, όχι μόνο για να σε δω αλλά για να πάρω πίσω λίγες από τις στιγμές που βλακωδώς είχα καταθέσει στο "Cloud". Μάταια, το Facebook την πάτησε μια και γιαυτό αγνόησε τα μηνύματα μου, άσε μην πάθουμε καμία πλάκα πάλι με τον ερωτοχτυπημένο Ευρωπαίο.

Αναλαμπή!

Δεν ήταν μόνο το Facebook, ήταν και μια ακόμα σελίδα που είχα ανεβάσει μόνο τις δικές σου φωτογραφίες για να παραγγείλω ένα poster με εσένα. Ήθελα να ήξερα αν το έχεις, αν σου άρεσε, εμένα θυμάμαι μου άρεσε πολύ. Όχι επειδή ήσουν εσύ κι εγώ να ήμουν τα ίδια θα έλεγα. Θεωρώ ότι ήταν απίστευτη φωτογραφία σε τρομερή απόχρωση και το ματ χαρτί την έκανε ακόμα πιο ωραία. Τις είχα διαγράψει όμως κι αυτές εδώ και τόσα χρόνια. Παρ΄ όλα αυτά, οπλισμένος από την αισιοδοξία που μου έδινε η ιστορία του Αυστριακού  έστειλα ένα e-mail και ζήτησα να τις επαναφέρουν αν υπάρχουν, βρήκα και δικαιολογία για τον εαυτό μου, από επιστημονικό ενδιαφέρον το κάνω, στην τελική να δω αν γίνεται.

Μέσα σε δέκα λεπτά σε έβλεπα μετά από τόσο καιρό, η καρδιά μου χτύπαγε μια όπως όταν σε είδα πρώτη φορά από κοντά, με αυτό το άσπρο φορεματάκι στο αεροδρόμιο να με περιμένεις και μια όπως όταν μιλήσαμε εκείνο το πρωί στο τηλέφωνο.

Ορίστε και μια μικρή μαντινάδα έτσι για να δικαιολογήσουμε ετούτη την ανάρτηση.

"Μια που χτυπάς από χαρά και μια από τον πόνο

κι αυτή να είναι απέναντι να μου γελά να λιώνω"

Από εκείνη τη μέρα τις κράτησα, δεν τις ξαναείδα βέβαια παρα μόνο εκείνη τη φορά αλλά είμαι χαρούμενος που σε είδα,. Βέβαια δεν βρήκα καμία άλλη φωτογραφία μου άσχετη με σένα καθώς δεν τις είχα ανεβάσει. Όμως έχω ένα δίλημμα, έπρεπε ή όχι να τις κρατήσουν; Είχαν ή όχι το δικαίωμα; Δεν μπορώ να απαντήσω και ούτε θα το κάνω, μια συμβουλή θα δώσω όμως σε όσους διαβάσουν μέχρι εδώ. Μην ανεβάζεται στο δίκτυο ότι θέλετε να θαφτεί για πάντα, ανεβάστε ότι δεν θέλετε να πεθάνει ποτέ.

Ταξίδι στο χρόνο

Ηράκλειο 2000, το στέκι της Βίγλας, ρετσίνα κακίστης ποιότητας, μεζέδες άνοστοι, παρέα η καλύτερη! Καταθέτω μερικά ονόματα εδώ, για να τα ξαναδιαβάζω και να τα θυμηθώ μετά από χρόνια.

Παππούς, Τσιμπάκος, Πίκατσου, Ταβερνιάρης, Κοσμάρας, Κάφρος, Αφρούλα, Κυβέλη, Λυκούργος, Μελίνα, Βάσο, Marcel, Βύρωνας, Μπόμπας και φυσικά ο Χοντρούλης αν ξεχνάω κάποιον να με συμπαθάτε.

Κλασική παραγκελιά Αφρούλας Κυβέλης

Ραντεβού στο Envy, πάλι καλά που ήταν κατηφόρα! Καλά περάσαμε και σήμερα...